‘Ik stop ermee,’ zeg ik hardop, terwijl ik vertwijfeld naar mijn schoenen kijk.
Bijna heb ik het hardlopen opgegeven.
Voor mijn gevoel ben ik steeds aan het herstellen van iets. Iedereen lijkt sneller te gaan, verder te lopen en vooruitgang te boeken, terwijl ik telkens weer opnieuw moet beginnen. Soms denk ik: misschien ben ik hier gewoon te oud voor geworden. Misschien moet ik accepteren dat dit niet meer voor mij is.
Toch trek ik mijn loopschoenen aan. Ik pak mijn hardloop-app en start de training richting 7,5 kilometer opnieuw, vanaf les 1. Mijn favoriete muziek op mijn oortjes en na een slok water uit de kraan stap ik naar buiten.
Ik loop mijn vertrouwde rondje, maar dan andersom. Rustig aan. Nou ja, zo rustig voelt hardlopen voor mij eigenlijk nooit. In de schaduw is het heerlijk, maar in de zon is het al vroeg warm.
Na een tijdje verdwijnen mijn bezwaren en gebeurt er iets, net als bijna alle andere keren: Ik word blij.
Blij dat ik over die drempel ben gestapt.
Blij dat ik niet luisterde naar het stemmetje dat zei dat het geen zin meer had.
Op mijn eigen tempo loop ik. Mijn eigen afstand. Mijn eigen rondje.
De chronische ziekte die ik heb, mag geen smoes zijn om te stoppen met iets waar ik blij van word. Even dat halfuurtje of langer voor mezelf. Even nergens aan denken. Alleen de ene voet voor de andere.
Hardlopen en schrijven lijken meer op elkaar dan je denkt
Terwijl ik loop, denk ik: schrijven werkt precies hetzelfde.
Ook daarbij denk je vaak dat je méér moet. Meer woorden, discipline, talent of succes.
Zodra het moeilijk wordt, door een blokkade, vermoeidheid, twijfel, kritiek of gewoon het leven zelf, krijg je al snel de neiging om te stoppen. Want als het niet soepel gaat, voelt het alsof je opnieuw moet beginnen, alsof je hebt gefaald.
Maar schrijven hoeft helemaal niet groots of perfect te zijn.
Misschien is het voldoende om gewoon weer te gaan zitten en te beginnen.
Woord voor woord. Zin voor zin.
Waarom een schrijfroutine helpt
Veel mensen denken bij een schrijfroutine aan iedere ochtend om zes uur opstaan, urenlang schrijven en een streng schema volgen.
Maar een schrijfroutine hoeft helemaal niet groot of ingewikkeld te zijn. Juist kleine, haalbare momenten maken het verschil.
Tien minuten schrijven.
Een paar regels in een notitieboek.
Tweehonderd woorden op een drukke dag.
Even gaan zitten, ook als je niet weet wat eruit komt.
Een schrijfroutine helpt omdat:
- schrijven minder groot en overweldigend voelt;
- je minder afhankelijk wordt van inspiratie;
- je makkelijker door blokkades heen schrijft;
- je innerlijke criticus minder ruimte krijgt;
- je verbonden blijft met je verhaal;
- je meer vertrouwen krijgt in jezelf;
- kleine beetjes uiteindelijk tóch veel opleveren.
Net als bij hardlopen bouw je niet alleen conditie op, maar ook vertrouwen. Je bewijst jezelf telkens opnieuw: ik kan dit nog steeds.
De gedachten die je tegenhouden
Toch zijn er altijd stemmetjes die zeggen dat je moet stoppen.
Misschien herken je er een paar:
“Ik loop achter”
Maar achter op wie? Iedere schrijver heeft een ander tempo, een ander leven en andere omstandigheden. Creativiteit heeft geen eindstreep.
“Anderen schrijven meer of beter”
Nou en? Niemand anders schrijft zoals jij. Niemand anders heeft jouw stem, jouw ervaringen of jouw manier van kijken.
“Ik heb te weinig tijd”
Veel schrijvers denken dat ze uren nodig hebben om echt te kunnen schrijven. Verhalen ontstaan vaak in kleine stukjes. Twintig minuten per dag is na een jaar ineens een hele stapel woorden.
“Ik heb geen inspiratie”
Inspiratie ontstaat verrassend vaak tijdens het schrijven, niet ervoor. Door te beginnen wordt je inspiratie juist wakker.
“Ik ben te moe”
Dan schrijf je minder. Maar je schrijft. Ook een paar zinnen houden de verbinding met je creativiteit levend.
Opnieuw beginnen of verder gaan waar je gebleven was
Vooruitgang zit niet altijd in sneller worden. Het zit juist in terugkomen en doorgaan.
Toch weer die schoenen aantrekken.
Weer dat document openen.
En beginnen.
Niet perfect. Niet groots. Gewoon weer de ene voet voor de andere. Het ene woord na het andere.
Schrijven in kleine stappen
Je hoeft geen uren te schrijven om een schrijver te zijn. Soms beginnen verhalen met slechts 200 woorden per dag.
Daarom ontwikkelde ik de jaarchallenge 200 woorden per dag. Geen druk of perfectie. Geen ingewikkelde opdrachten. Alleen een fijne, haalbare manier om weer in een schrijfritme te komen op jouw tempo, in jouw stijl.
Je kunt starten wanneer jij eraan toe bent.
Kleine stappen brengen je altijd verder dan stoppen ooit zal doen.