Pulkend aan een ruw stukje op haar lip staart ze uit het raam zonder iets te zien. Haar gedachten vliegen alle kanten op. Het is haar schrijfmoment en ze moet nog zoveel doen. Vermoeid sluit ze haar ogen en haalt diep adem. Haar vingers rusten op het toetsenbord. Ze beroert de randjes van de toetsen zonder erbij na te denken en weet blindelings waar elke letter zich bevindt.
Haar wijsvingers blijven even hangen bij de f en de j, de enige toetsen met een voelbaar streepje. Ze drukt ze in, wacht even en drukt ze nogmaals in. De klikjes volgen elkaar ritmisch op en brengen haar terug naar vroeger, toen ze pianoles had en de glimmende toetsen door haar aanraking een helder geluid lieten horen.
Met haar ogen nog steeds gesloten drukt ze op enter. Dan begint ze te typen.
Niet omdat ze inspiratie voelt. Maar omdat ze er zit.
De grootste misvatting over schrijven
Schrijven is doen. De grootste misvatting over schrijven is dat je eerst inspiratie nodig hebt. Of rust. Of tijd. Of overzicht. Alsof schrijven pas mag beginnen wanneer alles klopt.
In werkelijkheid werkt het vaak precies andersom. Schrijven ontstaat niet vóór het begin, maar dóór het begin. Door te gaan zitten. Door je vingers op het toetsenbord te leggen. Door iets te doen, ook als je nog niet weet wat.
Dat klinkt simpel, en dat is het ook. Maar het is niet altijd makkelijk.
Wachten voelt logisch, maar helpt niet
Als schrijven niet vanzelf komt, is het verleidelijk om iets anders te gaan doen. Even de was opvouwen. De tuin in. Een berichtje beantwoorden. Nog een kop thee zetten. Voor je het weet, is er een halfuur voorbij en ben je vergeten dat je zou schrijven.
Niet omdat je niet wilt. Maar omdat uitstellen menselijk is.
Ons brein houdt van bekende patronen. Alles wat nieuw is, kost energie. Een nieuw ritme, een nieuw moment voor jezelf, een lege pagina, het vraagt iets van je. Je voelt een lichte weerstand. Toch betekent het niet dat je niet kunt schrijven. Het betekent dat je iets aan het veranderen bent.
Na verloop van tijd hoef je niet meer te beslissen óf je gaat schrijven. Het hoort er gewoon bij.
Klein en dagelijks in plaats van groot en zelden
Veel mensen maken schrijven groot. Een hele ochtend. Een hele dag. Een perfect moment. Juist daardoor wordt de drempel steeds hoger. Wat helpt, is het omdraaien van dat idee. Niet groot, maar klein. Niet af en toe, maar regelmatig.
Een vast moment op de dag. Een plek waar je alleen maar schrijft. Al is het maar twintig minuten. Juist die herhaling maakt het lichter. Na verloop van tijd hoef je niet meer te beslissen óf je gaat schrijven. Het hoort er gewoon bij.
Niet omdat het elke dag moeiteloos gaat, maar omdat de gewoonte het overneemt van de twijfel.
Gewoonte boven motivatie
Motivatie is grillig. De ene dag is ze er, de andere dag niet. Een gewoonte is betrouwbaarder. Wat je vaak herhaalt, voelt na verloop van tijd vertrouwd. De weerstand wordt kleiner, de beweging vanzelfsprekender.
Schrijven wordt geen groot project dat je moet plannen, maar een moment voor jezelf. Zoals een wandeling. Zoals een kopje thee.
Je vingers liggen op het toetsenbord en er komt niets.
Wat als het niet lukt?
Dan zit je daar. Je staart uit het raam. Je vingers liggen op het toetsenbord en er komt niets.
Blijf zitten. Schrijf losse woorden. Beschrijf wat je hoort, ruikt of voelt. Noteer dat je hoofd vol zit of juist leeg. Het maakt niet uit wat je schrijft, zolang je maar schrijft. Ook dit hoort erbij.
Niet elke schrijfsessie hoeft iets op te leveren. Soms is blijven zitten al genoeg.
Misschien hoef je niet te wachten
Misschien hoef je niet te wachten op inspiratie.
Misschien hoef je niet eerst rustiger, beter of verder te zijn.
Misschien is het genoeg om vandaag te gaan zitten.
En morgen weer.
En de dag daarna opnieuw.
Niet om iets groots te maken, maar om ruimte te geven aan wat er al is.
Start nu met elke dag schrijven
Herken je dit verlangen om te schrijven, maar blijf je wachten op het juiste moment?
In mijn 200-woorden-jaarchallenge begin je niet later, maar gewoon nu.
Je start direct na aanmelding en schrijft elke dag een klein stukje, zonder druk en zonder perfectie.
Je hoeft alleen te gaan zitten.
De rest ontstaat onderweg.
Hier lees je meer over de 200-woorden-jaarchallenge.
